Nikon F3, spiegelreflex, eerste pro Nikon met electronische sluiter. Prachtige camera, super zuinig met z’n batterij, maar ondanks dat een (te) grote overstap voor veel vak- fotografen toen hij uitkwam. Gewoon lachwekkend in onze tegenwoordige wereld waar alles batterij/accu afhankelijk is en die gaan echt geen 2 jaar mee op een 3 volt batterij, deze camera wel. Van de vorm en de rode lijn moet je houden, heeft bij mij even geduurd maar ik vind het model nu prachtig (bijna 40 jaar na dato). Ik heb al snel een andere gekocht, nu met een HP prisma (want aan de bril tegenwoordig). De High Eyepoint versie van de zoeker dit gegeven het (zeer kleine) lcd display in de zoeker wat vreemd hoog zit. Nikon camera's spiegelden het diafragma (getal) direct van het objectief in de zoeker, misschien was dat de reden.

Gebroederlijk naast elkaar (met een leeftijds/generatie verschil van 20 jaar) de F2 en F3

Nikon F2 kleinbeeld spiegelreflex, zware onverwoestbare all metal body, mechanische sluiter, verwisselbaar prisma en matglas. In hoofdlijnen dus de omschrijving van de (amateur) Ft2, voornaamste verschil dus een verwisselbaar prisma en een iets snellere tijd (1/2000 sec. Daarnaast een horizontaal aflopende (rubberdoek)sluiter, de Ft2 heeft een verticaal aflopende metalen Copal sluiter. Is dat alles? Want we hebben het hier wel over (samen met de Leica M en CM 500) beroemdste camera aller tijden, de Vietnam camera. Mijn generatie stond te kwijlen tegen de ruit van de fotozaak die hem in de etalage had staan.

De achterkant van n'n F3 inclusief afgescheurd label van een film doosje, deze van Kodak Tri-X

Kleinbeeld spiegelreflex, zware onverwoestbare body, alleen de lichtmeter begeeft het uiteindelijk (de voor de lichtmeting noodzakelijke koolstofring onder de tijden 'ring' slijt). Tijden 1 t/m 1/1000 + B, sync 1/125 sek, scherptediepte controle mogelijk. Het prisma is vast en het matglas dus niet verwisselbaar. Uit de reeks: FTn, FT2, FT3 (eerste twee modellen pre Ai, ai wil zeggen kan zonder het 'vorkje'). Ik had met m'n Nikon herstart in 2010 de volgende objectieven bij gekocht (en al weer verkocht): - 3.5/28 mm - 2.8/35 mm - 2.5/105 mm (beste van het stel) Op de foto weer een andere set 24, 35, 50mm, ze komen en gaan nog steeds.

Ik heb hem nu 35 jaar en heb er onderhand oa mijn eerste Nikkor objectief weer bijgekocht, de verguisde 43- 86 mm f4. (schuif)zoom. Volgens Ken Rockwell de slechtste Nikkor aller tijden* (ondanks dat een leerzame site!) Naschrift: Dankzij een veel hoger budget kon ik me na een tijdje een M6TTL permiteren om tot m’n grote verbazing te mogen constateren dat ik de FT2 de kwalitatief beter geconstrueerde camera vind!

In het gebruik werkt hij niet handiger dan de Ft2, helemaal niet eigenlijk met dat hoge prisma. Wel verwisselbaar, matglazen idem, hoeveel mensen dat ook geregeld deden is me nooit duidelijk geworden, niet veel denk ik. Een architectuur fotgraaf kon natuurlijk voor het 'lijnen met wig' gaan maar die werkten toch veel liever met een (Hassie) SWC 900 denk ik. Maar wel motordrives, 750 opname magazijnen en nog veel meer, je kon een kamer vullen met alle accessoires en objectieven, als je er het geld voor (over) had tenminste.

Drie F2 die ik een tijdje had, één volledig functionele en twee met kleine manco's. Ik heb er één perfecte van gemaakt en twee minkukels om naar te kijken.

Nu met prisma er weer op en de 50mm f1,4, ernaast een van de mooiste objectieven uit de Ai-Ais tijd de 105mm f2,5.

De Canon A1 (had ik als vervanger van de wel erg simpele AT-1 gekocht), was gewoon een betaalbare revolutie in z'n tijd. Tijd- of diafragmavoorkeuze automaat en nog degelijk ook. Canon bleek een veel innovatiever bedrijf dan Nikon, iets wat me tot dan nooit zo was opgevallen (merk trouw als ik als zovelen in die tijd was). De MF heeft hem, samen met de T90, toen de kinderen kwamen het huis uit gejaagd. Iets te vaak onscherpe foto’s van het (druk) spelende grut.

De Canon AT-1 was een beetje een moetje (20 jaar na de Nikkormat aangeschaft). 'Nodig' voor de fotovakschool, ik werkte veel liever met de Mamiya 645 maar dat bleek niet praktisch. Canon was bij de start van m’n fotovakschool opleiding de beste keuze gegeven de goedkope 2e hands (Fd) objectieven tov Nikon objectieven. Die had ik allemaal verkocht om de Mamiya te kunnen financieren, de Nikkormat 'uitgeleend'. Een mooie camera om te zien met een, voor die tijd, innovatieve plastic bovenkap. Objectieven: - 2.8/28 mm (heel mooi objectief) - 1.8/50 mm (bruikbaar/goed) - 2.8/100 mm (heel mooi objectief)

De Canon T90 was ook weer een fantastische camera voor z'n tijd, bv qua zoeker en handligging. De zoeker gaf bv de verhouding aanwezig- en flitslicht weer (verticaal naast elkaar), geen analoge camera heeft dat daarna beter gedaan. Eerste 'EOS model’ kijkend naar de vormgeving. Canon noemde het 'body Monroe', 'hersens Einstein', dat van die body kon ik niet zo volgen, doe mij maar een Nikon F2. LCD schermpjes begonnen in die periode een integraal onderdeel van camera's te worden, de levensduur daarvan was van meet af een groot vraagteken voor veel mensen. Na enige tijd had ik een flinke (want zeer betaalbare) set 'chroom/wurgring' objectieven te weten: - 2.8/24 mm SSC - 2.0/28 mm SSC - 2.0/35 mm SSC - 1.4/50 mm SSC - 1.8/85 mm - 4.0/100 Macro - 4.0/200 mm SSC SSC was de benaming van Canons variant op multi coating.

Van dit type heb ik er ook 2 gekocht, een camera die ik eerst niet zag staan, electronisch en wat mij betreft zonder voordelen en wel nadelen in vergelijking met de FM serie. Tot ik er een bij een 50 mm Nikkor 'kreeg' (samen 75 euro) en meteen gek was op de klassieke naald(licht)meter. Het laatste wat je verwacht in een automaat (ook manual mogelijk natuurlijk) en ik hou van die lekker grote schaalverdeling. Met dank aan de 50 mm verzameling heb ik er weer een 'shooter' bij.

Verder op de objectieven pagina komen er veel Nikon camera's aan bod. Als verzameling gaat het me eerlijk gezegd niet om de camera's maar om de objectieven die er op zitten. Dat zijn (oa waren) alle 50 mm optieken die Nikon ooit heeft gemaakt met uitzondering van de 1.2/50 mm Nikkor. Die is me gewoon te duur en het nut van 1,2 en hogere lichtsterktes ontgaat me toch al volledig.

Achterzijde met de bediening cq voorkeuzes van de MD-11 motordrive. Ik was er nooit een fan van, had wel een winder gekocht bij m'n Canon A1, ging me snel genoeg.

Van dit type heb ik er 2 gekocht, een zwarte en een chromen versie. Een kwam met 50 mm en daar ging het me eerst om. Ik had al eerder een Fm2a gehad, super camera en nog steeds geheel mechanisch maar ik deed er toen niets mee en had deze weer verkocht.

De opvolger van de FM, superding 1/4000 en een sync van een 1/250 sec. en dat voor een volledig mechanische camera. Wel erg gewild, ik heb nu 2 FM's voor de prijs van deze en flitsen doe ik er nooit mee.

Dat ik deze modellen nu wel 'spaar' heeft dus alles met de 50 mm Nikkors te maken in combinatie met de absurd lage prijs op dit moment (2013). Gemiddeld rond de 40 euro voor een body in redelijk goede staat, soms met motordrive (!). Heerlijke camera's, licht en ze kunnen alles wat je analoog zoekt in een spiegelreflex (hoewel de F3 toch lekkerder werkt).

Op z'n kant, op de vormgeveing was weinig aan te merken bij Nikon, ik hield altijd wel van de klassieke prisma vorm daar waar Canon het steeds ronder maakte.

De Ricoh was m’n eerste camera, gewoon een bruikbare camera, goedkoop met M42 (schroefdraad) objectieven en helaas lensdichtmeting. Ik had er een Rikonon 55/2,8 standaard objectief bij en natuurlijk na een tijdje een (net te lang voor portret) 135 TELE objectief. Aan de (weer duurdere) 35 mm groothoeklens (wat heet :-) ben ik nooit toegekomen.